Porażka u dzieci

Porażka u dzieci często wywołuje bardzo silne emocje — złość, płacz, wstyd, frustrację. Dla dorosłych to bywa „nic takiego”, ale dla dziecka to prawdziwe i trudne doświadczenie.

Rozwojowo to zupełnie naturalne. Mózg dziecka dopiero uczy się regulować emocje, dlatego uczucia pojawiają się intensywnie, a uspokojenie przychodzi z trudem. Dodatkowo, szczególnie między 3. a 7. rokiem życia, dzieci mocno łączą wynik z poczuciem własnej wartości: „nie wyszło = coś jest ze mną nie tak”.

Nawet jeśli staramy się unikać rywalizacji, dzieci i tak spotykają się z porównywaniem na co dzień:

„kto pierwszy”, „kto lepiej”, gry, konkursy, pochwały publiczne, obserwowanie rówieśników czy rodzeństwa. To często ich pierwsze doświadczenie bycia „nie najlepszym”.

Nie chodzi o to, by porażek nie było.

Chodzi o to, by dziecko nie było w nich samo.

Pomaga nazwanie emocji, oddzielenie dziecka od wyniku i skupienie się na procesie zamiast na wygranej. Bo porażka to nie przeciwieństwo sukcesu — to jego część.